...finst ég hef ekki bloggað í u.þ.b. ár að skrifa e-ð fallegt
inná þessa einstaklega virku síðu mína.
Það er bara einhvernvegin þannig að þegar of mikið er að gerast
í lífi manns þá finnst manni óviðeigandi að skrifa um það inná
netið þar sem allir geta nálgast upplýsingarnar.
Hvernig er hægt að blogga um þá einstöku reynslu að vera með tvö
lítil kríli í maganum í 9 mánuði, finna þau vaxa og sparka og velta
sér.
Og hvað þá þegar þau koma út og maður kemst að því að ekkert í
heiminum er eins fallegt, fullkomið og mikilvægt og þessi litlu
kríli. Að vakna á nóttunni til þess að gá hvort er ekki örugglega
allt í lagi með þau, fara fram úr á öllum tímum nætur því litlu
krílin eru svöng, vaka yfir þeim heilu og hálfu næturnar því þeim
er illt í litla mallanum sínum.
Fylgjast með þeim þroskast, læra að hafa stjórn á hreyfingum
sínum, sjá hvernig þau skoða heiminn með augum nýliðans og reyna að
soga hann í sig eins og svampar, svo þegar þau verða hreyfanlegir
og velta sér út um allar trissur, hlæja og skríkja að afar ófyndnum
hljóðum, frussandi útúr sér grautnum sínum bara af því að þau kunna
það.
Það er erfitt að koma orðum að þessu öllu saman, tók mig meira
en ár að koma þessarri færslu á blað...
